Nu
Het is zover de website is live en wat is ie mooi!! Houd hem goed in de gaten want er volgen regelmatig updates, nieuwe verhalen en foto’s etc.
Het goede doel
De Fikre-Alem Elementary School staat op het platteland van Aderak in de provincie Tigray, de noordelijkste provincie van Ethiopië op de grens met buurland Eritrea. Tigray heeft het de afgelopen decennia zwaar te verduren gehad. Dit gebied werd in 1984 het zwaarst getroffen door de grote hongersnood. Beelden uit Tigray gingen de hele wereld over ten tijde van Bob Geldof's Life Aid.
Minder bekend is de burgeroorlog tegen de Marxistische dictatuur van Mengistu die begon in Tigray. De vrijheid werd hier zwaar bevochten. Recent werd op het grondgebied van Tigray opnieuw een oorlog uitgevochten; het grensconflict met buurland Eritrea.
Doordat periodes van grote droogte en overmatige regenval elkaar afwisselen, mislukken oogsten en spoelt vruchtbare grond weg. Dit alles heeft tot gevolg dat Tigray behoort tot de armste gebieden van Afrika.
Tijdens onze reis in februari 2005 in Tigray, bezochten mijn man en ik deze school en we waren erg onder de indruk van het project. Dankzij de inzet van de boerenfamilies stond er een stevig, door de families eigenhandig gebouwd schoolgebouw van steen dat bestond uit vier leslokalen.
In een regio die zo veel armoede kent is dat iets bijzonders. De gezinnen sturen hun kinderen elke ochtend van acht tot een naar school. Daarmee verliezen ze een gratis werkkracht om water te halen, vee te hoeden etc. Maar ze hebben het ervoor over omdat ze hopen op een betere toekomst voor hun kinderen.
Omdat er inmiddels veel meer leerlingen waren dan in de vier lokalen pasten, waren er 'noodlokalen' gebouwd: halfronde ruimtes gemaakt van los op elkaar gestapelde stenen gestut door staken, met daarop een dak van takken met de bladeren er nog aan. Dit beschermde de kinderen tegen de ergste zon, maar in de regentijd waren de 'noodlokalen' natuurlijk onbruikbaar en kon er geen les worden gegeven.
Ook was er een groot tekort aan meubilair zoals schoolborden en schoolbanken. De leerlingen zaten in enkele lokalen met drie, vier of vijf kinderen aan een lessenaar die was bestemd voor twee leerlingen. In de hoogste klassen was er helemaal geen meubilair. Die leerlingen zaten op een stapeltje stenen of een bult van leem.
Voor de leraren vielen de omstandigheden niet mee. Zij kwamen, net als hun leerlingen, dagelijks lopend naar school. Veel van het lesmateriaal moesten ze zelf maken en allerlei 'luxe' als een bureau voor de directeur, toiletten, een magazijn en een koffiekamer voor de leraren was er natuurlijk helemaal niet.
Maar dat was voor deze leraren niet hun grootste zorg. Wat voor hen veel zwaarder woog was het probleem dat ze de leerlingen na de vierde klas van school moesten laten gaan. Zolang er officieel maar vier lokalen waren, kon er les worden gegeven aan de eerste vier klassen. De dichtstbijzijnde school waar les werd gegeven in klas vijf tot en met acht, was voor deze kinderen onbereikbaar ver weg. Daardoor verlieten de leerlingen na vier lesjaren toch nog als analfabeet de school.
De armoede van de meeste kinderen was zichtbaar. Vaak hebben ze één stel kleding; dat wat ze aanhebben. We hebben ook veel kinderen gezien die zichtbaar ondervoed waren, doordat ze te weinig of te eenzijdig te eten hadden. Hierdoor hebben ze allerlei kwalen, zoals haaruitval. Maar deze kinderen zijn niet zielig, integendeel! Ze stralen van trots en zeggen in hun beste Engels: "I'm a student!" Ze moeten doorgaans een uur tot anderhalf lopen om de school te bereiken en leggen de afstand vaak rennend af, zo graag willen ze naar school gaan en leren. Als ze thuiskomen na hun schooldag, begint voor de meesten alsnog de werkdag thuis.
Mijn man en ik werden gegrepen door de motivatie en wilskracht van deze collega-leerkrachten en hun leerlingen. Toen we de school verlieten, was er voor ons geen twijfel mogelijk: deze mensen verdienden onze steun! Nog diezelfde dag gaven we in een plaatselijke timmerwerkplaats de opdracht om op onze kosten een schoolbord en een bureau voor de directeur te maken. En we beloofden bij het afscheid om terug in Nederland ons best te gaan doen om geld in te zamelen.
En dat is gelukt, mede dankzij de inzet van leerlingen en ouders van mijn vorige school, van de locatie Willibrord, van de middelbare school waar mijn man werkt en vele anderen. Sinds de zomer van 2006 is er veel veranderd voor de Fikre-Alem school in Aderak.
Er is heel hard gebouwd aan twee extra blokken met elk vier leslokalen en een administratief blok met onder andere een directiekamer, personeelskamer en een magazijn. Ook werd er een blok met latrines gebouwd, zodat de leerlingen en leerkrachten op school naar het toilet kunnen. Begin oktober 2006 is het schooljaar van start gegaan met de feestelijke opening van de nieuwe gebouwen. Een fantastische verbetering, maar we zijn er nog niet. Het ingezamelde geld was namelijk niet genoeg om de lokalen te kunnen inrichten.
De leerlingen hebben nog geen lessenaars om in te zitten en er is ook nog geld nodig voor ander meubilair zoals schoolborden. Als dit laatste stukje van het project is gerealiseerd, hebben de leerlingen in Ethiopië echt een veel grotere kans op een betere toekomst. Ik ben dan ook heel erg blij dat de locatie Miland nu dit schoolproject in Ethiopië wil steunen!
Juf Astrid
